Podstawowy zestaw składników szczęścia: przyjaźń, miłość, pieniądze, zabawa – zestaw hedonistyczny, charakterystyczny dla kultury zachodniej.

  Więcej, szybciej, okazalej, bezczelniej, stłamsić konkurencję.

  Coraz bliższa jest nam wizja świata, w której stwierdzamy, że szczęście jest najważniejsze a cierpienie nie do zaakceptowania. W imię tak pojętego szczęścia gonimy, depczemy, tratujemy. Codzienne działania nasze mają jeden cel: by na co dzień korzystać z różnorodnej rozrywki, wyjeżdżać na ciekawe wakacje, po prostu bawić się.

  Po latach powojennej izolacji zachłystujemy się dostępem do cywilizacji, która daje nieograniczone niemal możliwości na realizację pomysłów na miłe i szczęśliwe spędzanie czasu. Tak jest w kulturze zachodniej, do której i my Polacy już się zaliczamy. Ciągle czegoś szukamy, porównujemy się nawzajem, a to co jest w zasięgu ręki już nie cieszy. Nie umiemy kontemplować naszych codziennych radości i szczęścia.

  Inaczej jednak szczęście pojmują Afrykańczycy, dla których szczęściem może być łyk zaczerpniętej wody ze źródła lub przyprowadzenie bydła z pastwiska, a poziom rozwoju cywilizacyjnego nie jest dla nich wykładnią szczęścia. Znamy wielkie problemy Afryki i wiemy, że zdobycie tam miski ryżu czy kubka wody graniczy z cudem, lecz potrafią się cieszyć na co dzień i mogliby nas wiele nauczyć w tej kwestii.

  W Ameryce Łacińskiej natomiast nigdy nie panowała koncepcja życia polegająca na ciężkiej pracy. Dominuje tam beztroskie  tu i teraz, przyjemności nie odracza się na później. Panuje przekonanie, że każdy, czy ma buty czy ich nie ma, może być szczęśliwy. Każdą uciążliwość potrafią obrócić w zabawę

Jeszcze bardziej odmiennie swoje szczęście odczuwają Wietnamczycy. Pracują po 10-12 godzin dziennie i nie jest to dla nich ciężką koniecznością, lecz satysfakcją. Jest to dla nich szczęściem, poczucie czerpania zadowolenia z życia.

Jest to przykład eudajmonii odwrotności hedonizmu charakterystycznego dla Europejczyków. Eudajmonia – postawa życia, dominująca wśród narodów Dalekiego Wschodu – doskonalenie siebie i czerpanie satysfakcji z tego co robią. Źródłem ich szczęścia jest filozofia buddyjska. Szczęścia szukają w spokoju i wyciszeniu a nie w przyjemnościach, które są ulotne jak bańki mydlane.

  A czy my goniąc za zabawą i szczęściem znajdujemy to czego szukamy i 0 co nam właściwie chodzi?

  Czy na dnie naszego ja, znajdujemy to upragnione uczucie szczęśliwości, poczucie właściwej drogi do celu?

Każdy z nas po cichu przyzna się, że jest jakiś niepokój, że to jeszcze nie to. Czujemy się jeszcze niespełnieni w naszych dążeniach, brak zadowolenia z dobrej zabawy, po której zostaje jakiś moralny kac, że za mało było. Trzeba więc się postarać bardziej, dłużej popracować, więcej zarobić, zniszczyć tego, który nam w tym przeszkadza. Często płacimy bardzo wysoką cenę za tę „niedzielę”, z którą jak nadejdzie nie wiadomo co zrobić. Dlaczego tak jest? Zadał sobie ktoś takie pytanie? Czy tylko kosztem czasu, napięcia, skrzywdzonych przez nas bezwiednie, kochanych ludzi wiedzie droga do naszej krainy szczęśliwości?

  Zapędzamy się w ślepą uliczkę goniąc co raz szybciej. Ogarnia nas początkowo niepokój , a w miarę upływu czasu zamienia się w lęk, że nasz cel właściwie się oddala, bo mimo, że są pieniądze, że jest wszystko w zasięgu ręki i każda wycieczka dochodzi do skutku, nie daje zadowolenia, nie daje poczucia tego szczęścia, którego szukamy.

Czego więc szukamy?